كشف جدید در اندونزی:
مصرف مواد روان گردان دست کم ۲۵هزار سال قدمت دارد
به گزارش کادایف، محققان با بررسی اسکلت های باستانی جزیره سولاوسی در اندونزی، شواهدی از مکیدن دانه های روان گردان بتل در 25 هزار سال پیش کشف کردند.
به گزارش کادایف به نقل از خبر آنلاین و برپایه گزارش زومیت، قدیمی ترین شواهد شناخته شده از مصرف مواد روان گردان توسط انسان ممکنست نه به نوشیدنی های تخمیری، بلکه به دانه هایی تلخ و سخت بازگردد که انسان ها هزاران سال پیش در دهان می گذاشتند و می مکیدند.
مطالعه ای تازه با بررسی دو اسکلت باستانی کشف شده در اندونزی، نشان داده است جوامع این منطقه تا ۲۵هزار سال پیش دانه های بتل (Areca Nut) می مکیدند. بتل که با نام دانه ی پوپل هم شناخته می شود، بذر نخل فوفل (فوفل کاتچو) است و در بیشتر مناطق استوایی اقیانوس آرام، جنوب و جنوب شرقی آسیا و بخشهایی از شرق آفریقا رشد می کند.
به گزارش گاردین، محققان با بررسی دو اسکلت بسیار کمیاب از جزیره ی سولاوسی اندونزی، فرسایش چشم گیر دندان ها و آثاری از یک ماده ی روان گردان را در دندان های باقیمانده ی افراد شناسایی نمودند. شکل و عمق فرسایش ها نشان داده است این افراد احیانا به صورت مداوم دانه های سخت و ساینده ی بتل را در دهان نگه می داشتند و می مکیدند.
بتل چندان شناخته شده نیست، اما یکی از پرمصرف ترین مواد روان گردان جهان بحساب می آید. این ماده بعد از الکل، کافئین و نیکوتین، چهارمین ماده ی روان گردان پرمصرف جهان است و تخمین زده می شود که حدود یک دهم جمعیت جهان دانه های آنرا می جوند.
پروفسور آدام برام از مرکز پژوهش های استرالیا برای تکامل انسان در دانشگاه گریفیث، بریزبن، می گوید: «ما شواهدی پیدا کرده ایم که نشان داده است عادت بسیار رایج مصرف این ماده ی مخدر که امروزه در قسمت بزرگی از منطقه ی آسیا-اقیانوسیه دیده می شود، چطور ممکنست شکل گرفته باشد.»
مکیدن بتل ممکنست نوعی درمان سنتی برای دندان درد بوده باشد
در آغاز، گروه پژوهشی بقایای اسکلت دو جست وجوگر خوراک را بررسی کرد که قبل از آغاز کشاورزی در دو محوطه ی جداگانه از جزیره ی سولاوسی سکونت داشتند. برآوردها نشان داد که قدمت یکی از این افراد حدود ۷هزار سال و دیگری بین ۱۶ تا ۲۵هزار سال است. تحلیل دندان های این دو فرد بالغ، شیارهایی عمیق و مدور را آشکار ساخت که عمق آنها در تعدادی نقاط چنان زیاد بود که احیانا پالپ دندان را نمایان می کرد.
برام می گوید: «انگار چیزی بشکل آب نبات گرد بوده که آنرا مثل مته داخل دندان گذاشته و بخش درونی دندان را تراشیده باشد.»
نام رایج بتل از شیوی مصرفش آمده است؛ چونکه مردم اغلب دانه ها را برای جویدن داخل برگ های گیاه بتل می پیچند. امروزه دانه های بتل به طور معمول بعد از ترکیب شدن با آهک مصرف می شوند. این آهک از آسیاب کردن پوسته ها یا صدف های سوخته به دست می آید و ترکیب حاصل را بشکل توده ای موسوم به «کویید» درمی آورد.
برام احتمال می دهد که فرسایش عجیب دندان ها در اثر جسمی سخت، گرد و ساینده در دهان به وجود آمده باشد؛ اما هنوز مشخص نبود این جسم چه چیزی بوده است. او توضیح می دهد: «فرض کنید سنگی را در دهان نگه دارید و آنرا از یک بخش دهان به بخش دیگری حرکت دهید. اگر این کار را روزبه روز و ساعت به ساعت انجام دهید، در نهایت بافت خیلی مشکل دندان هایتان بر اثر سایش از بین می رود و چنین شیارهایی شکل می گیرد.»
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب