زامبی در اقیانوس پیدا شد
کادایف: اندام های یک گونه عجیب از خیارهای دریایی بعد از قطع شدن نه فقط از بین نمی روند، بلکه می توانند سال ها به فعالیت زیستی خود ادامه دهند.
به گزارش کادایف به نقل از خبر آنلاین، اگر بخشی از بدن یک انسان یا حیوان قطع شود، سرنوشت آن کاملا مشخص است. بافت جداشده به سرعت می میرد و تجزیه می شود. اما دانشمندان حالا موجودی را شناسایی کرده اند که این قانون را به چالش می کشد.
این موجود، نوعی خیار دریایی به نام Psolus fabricii است که در آب های سرد اقیانوس اطلس شمالی و قطب شمال زندگی می کند. محققان دریافتند که پاهای لوله ای و شاخک های تغذیه ای این جانور بعد از جدا شدن از بدن، بر خلاف انتظار از بین نمی روند و می توانند برای سال ها زنده بمانند.
بر مبنای نتایج پژوهشی تازه، بخش های جداشده بدن این خیار دریایی ظرف چند روز زخم های خویش را ترمیم می کنند. لبه های صدمه دیده بسته می شود، سلول های آسیب دیده حذف می شوند و بافت باقیمانده به حیات خود ادامه می دهد.
شگفت آورتر این که بعضی از این بافت ها بیشتر از سه سال بعد از جدایی همچنان نشانه های واضحی از زندگی نشان داده اند. محققان مشاهده نمودند که این قطعات قادر به جذب اسیدهای آمینه و مواد مغذی از آب دریا هستند و فعالیت سلولی در آنها ادامه دارد.
دانشمندان این بافت ها را به شوخی «زامبی های آزمایشگاهی» نامیده اند، چونکه در مرز میان حیات و مرگ قرار دارند. آنها نه مغز دارند، نه دستگاه گوارش کامل و نه توانایی تولیدمثل، اما همچنان خیلی از خصوصیت های موجودات زنده را حفظ نموده اند.
یکی از مهم ترین نتایج پژوهش، مشاهده فرایندی به نام آپوپتوز یا «خودکشی برنامه ریزی شده سلول ها» در بافت های جداشده بود. این سازوکار به حذف سلول های صدمه دیده کمک کرده و احتمال عفونت را کم می کند. بنظر می رسد همین توانایی نقش برجسته ی در بقای طولانی مدت این بافت ها داشته باشد.
محققان دریافتند برخی شاخک های جداشده حتی ماه ها بعد از قطع شدن، در مقابل لمس واکنش نشان می دهند. این مورد نشان میدهد که بخشی از شبکه عصبی و توانایی ترمیم عضلات در این بافت ها حفظ شده است.
با وجود تیترهای هیجان انگیز در رابطه با «جاودانگی»، دانشمندان تاکید می کنند که این بافت ها به موجودات جدید تبدیل نمی شوند و هنوز مشخص نیست تا چه مدت قادر به ادامه حیات هستند.
در عین حال، این کشف می تواند اهمیت زیادی برای پزشکی آینده داشته باشد. درک سازوکارهایی که به این بافت ها اجازه می دهد بدون قلب یا مغز برای سال ها زنده بمانند، امکان دارد راه های جدیدی برای ترمیم اندام های صدمه دیده انسان و گسترش فناوری های مهندسی بافت ایجاد نماید.
منبع: كادایف
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب