تاثیر مصرف یک ویتامین برای افراد در معرض خطر مبتلاشدن به سرطان خون
به گزارش کادایف، یکی از طریق های غلبه بر برخی سرطان ها، پیشگیری از تشکیل آنها از همان اول است.
به گزارش کادایف به نقل از ساینس آلرت، در این راستا، توجه درحال افزایشی به استفاده از ویتامین C برای مواجهه با اختلالات خونی پیش سرطانی و سرطان های خون در ابتدای کار معطوف شده است.
سطح ویتامین C در بدن افراد دچار سرطان های خون اغلب بطور مزمن پایین است؛ از گذشته های دور این بحث مطرح بوده که آیا جبران کمبود این ویتامین می تواند به عنوان روشی برای درمان سرطان عمل کند یا خیر.
تاکنون، شواهد موجود دراین خصوص خیلی متناقض و متفاوت بوده اند.
به منظور گردآوری داده های بیشتر- خصوصاً در مورد تأثیرات ویتامین C قبل از آن که سرطان بطور کامل شکل بگیرد- تیمی متشکل از محققان دانشگاه کپنهاگ دانمارک و مؤسسه ون اندل، یک کارآزمایی بالینی فاز ۲ را با شرکت ۱۰۹ نفر به انتها رسانده اند.
نتایج این مطالعه نشان داده است که مصرف روزانه ۱۰۰۰ میلی گرم ویتامین C (به صورت خوراکی) با کاهش ۶۵ درصدی خطر مرگ در مقایسه با گروه دریافت کننده دارونما مرتبط بوده است.
«پیتر جونز»، متخصص اپی ژنتیک از مؤسسه ون اندل، می گوید: «ما خیلی هیجان زده ایم و با احتیاط خوش بین هستیم که نتایج ما بتواند روزی به روشی ساده برای بهبود مراقبت ها و دستاوردهای درمانی برای افراد دچار اختلالات پیش لوسمی تبدیل گردد.»
نرخ بقای بهتر در بین اشخاصی که ویتامین C مصرف می کردند، یکی از یافته های کلیدی این گزارش بود.
تمامی شرکت کنندگان در این کارآزمایی، تشخیص هایی نظیر «سیتوپنی کلونال با اهمیت نامشخص» (CCUS) یا بدخیمی های میلوئیدی کم خطر مانند «سندرم میلودیسپلاستیک» (MDS) داشتند؛ شرایطی که همگی می توانند به صورتی سرطان خون سرسخت و دشوار، یعنی «لوسمی میلوئیدی حاد» (AML) منجر شوند.
در حال حاضر، هیچ درمان شناخته شده ای برای ممانعت از تبدیل CCUS به AML وجود ندارد. برای درمان MDS میتوان از پیوند سلول های بنیادی استفاده کرد، اما این تکنیک برای همه بیماران مناسب نمی باشد.
بر اساس تحقیقات پیشین، مشخص شده است که ویتامین C به عنوان یک کمک کننده مهم برای آنزیم TET۲ (نوعی پروتئین فعال) عمل می کند.
آنزیم TET۲ می تواند با کنترل «کلیدهای ژنی» (تنظیم کننده های ژن)، به محافظت در مقابل سلول های سرطانی کمک نماید. در اختلالات خونی، نظیر آن چه در این مطالعه بررسی شده، عملکرد TET۲ اغلب مبتلا به اختلال می شود.
فرضیه این است که تامین و حفظ سطح کافی ویتامین C موجب می شود TET۲ به درستی کار کند و وظیفه خود، یعنی پیش گیری از سرطان، را به انجام برساند. البته این مساله بطور مستقیم در این کارآزمایی اندازه گیری نشده و نیازمند تأیید در مطالعات آینده است.
«استاین اولریک میکلسن»، متخصص خون شناسی از دانشگاه کپنهاگ، می گوید: «ویتامین C از آن جهت اهمیت دارد که در طیف وسیعی از عملکردهای زیستی، همچون فعالیت آنزیم هایی که عملکرد طبیعی سلول ها را تنظیم می کنند، نقش دارد.»
علاوه بر نرخ بقا، در گروهی که ویتامین C دریافت نمودند، تعداد کمتری از افراد به سوی مبتلا شدن به سرطان های خون تهاجمی و پرخطر پیش رفتند (۵ شرکت کننده در مقابل ۹ شرکت کننده). در عین حال، از آنجا که مجموع شرکت کنندگان تنها ۱۰۹ نفر بود، این تفاوت از نظر آماری معنادار نیست.
از دیگر نشانه های مثبت در این کارآزمایی میتوان به افزایش کمتر برخی نشانگرهای زیستی التهابی (که نشان دهنده تحت فشار بودن سیستم بدن است) در مقایسه با گروه دارونما، و همین طور برگشت سطح ویتامین C به حد طبیعی در اشخاصی که در ابتدا گرفتار کمبود این ویتامین بودند، اشاره نمود.
در مجموع، نتایج مثبت هستند و نشان می دهند که ویتامین C می تواند راهکاری نسبتاً ساده و کم هزینه برای کاهش احتمال بروز سرطان در افراد در معرض خطر بالا باشد.
با این حال، برای اظهار نظر قطعی در این زمینه که آیا مصرف ویتامین C می تواند خطر سرطان را کم کند یا طول عمر را افزایش بخشد، انجام یک کارآزمایی بالینی بزرگ تر (فاز ۳) ضروریست.
به گزارش کادایف به نقل از ساینس آلرت، در این راستا، توجه در حال افزایشی به استفاده از ویتامین C برای مواجهه با اختلالات خونی پیش سرطانی و سرطان های خون در آغاز کار معطوف شده است. سطح ویتامین C در بدن افراد گرفتار سرطان های خون اغلب به طور مزمن پایین است؛ از گذشته های دور این بحث مطرح بوده که آیا جبران کمبود این ویتامین می تواند به عنوان روشی برای درمان سرطان عمل کند یا خیر. تاکنون، شواهد موجود دراین خصوص خیلی متناقض و متفاوت بوده اند. بمنظور گردآوری داده های بیشتر- به ویژه در مورد تأثیرات ویتامین C پیش از آنکه سرطان به طور کامل شکل بگیرد- تیمی متشکل از محققان دانشگاه کپنهاگ دانمارک و مؤسسه ون اندل، یک کارآزمایی بالینی فاز ۲ را با شرکت ۱۰۹ نفر به آخر رسانده اند. نتایج این مطالعه نشان داده است که مصرف روزانه ۱۰۰۰ میلی گرم ویتامین C (به صورت خوراکی) با کاهش ۶۵ درصدی خطر مرگ در مقایسه با گروه دریافت کننده دارونما مرتبط بوده است. برای درمان MDS می توان از پیوند سلول های بنیادی استفاده کرد، اما این تکنیک برای همه بیماران مناسب نمی باشد. برمبنای تحقیقات پیشین، مشخص شده است که ویتامین C به عنوان یک کمک کننده مهم برای آنزیم TET۲ (نوعی پروتئین فعال) عمل می کند.آنزیم TET۲ می تواند با کنترل کلیدهای ژنی (تنظیم کننده های ژن)، به محافظت در مقابل سلول های سرطانی کمک کند. البته این مسئله به طور مستقیم در این کارآزمایی اندازه گیری نشده و نیازمند تأیید در مطالعات آینده است.
منبع: kadaif.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب