کشف فسیل جغد ۴۷ میلیون ساله در آلمان با آخرین غذایی که خورده بود
به گزارش کادایف، کشف فسیل حدودا سالم جغدی کوچک در آلمان، با قدمت ۴۷ میلیون سال، سرنخ جدیدی در رابطه با زمان تبدیل شدن جغدها به پرندگانی شب زی در اختیار دانشمندان قرار داده است. بقایای آخرین وعده غذایی این پرنده هم در معده آن حفظ شده است.
تینا مزدکی: دانشمندان با بررسی فسیل کم نظیری از جغدی متعلق به دوران ائوسن، شواهد جدیدی درباره ی یکی از پرسش های حل نشده در تکامل پرندگان به دست آورده اند. این فسیل که در محوطه باستانی مسل در آلمان کشف شده، نشان داده است اجداد جغدهای امروزی احتمالاً در گذشته در طول روز فعالیت می کردند و شب زی شدن این پرندگان در دوره ای بین ۴۷ تا ۳۵ میلیون سال پیش اتفاق افتاده است. نکته جالب تر این که بقایای یک سوسک در معده این جغد حفظ شده و به محققان در بازسازی شیوه زندگی آن کمک کرده است.
فسیل جغدی با قدمت ۴۷ میلیون سال در محوطه مسل آلمان کشف شده است. این گونه تازه شناسایی شده Masillastrix blattophaga نام دارد. بقایای آخرین وعده غذایی پرنده، شامل یک سوسک در معده آن باقیمانده است. ساختار استخوان های بال و خاصیت پرهای فسیل نشان داده است این جغد احتمالاً روزفعال بوده است. محققان احتمال می دهند جغدها بین ۴۷ تا ۳۵ میلیون سال پیش به سبک زندگی شب زی روی آورده باشند. دلیل اصلی شب زی شدن جغدها بازهم معلوم نیست و این کشف می تواند به حل این معمای تکاملی کمک نماید. فسیلی با آخرین وعده غذایی دست نخورده فسیل این جغد جوان در سال ۲۰۲۵ در محوطه مسل آلمان کشف شد. این منطقه که بقایای یک دریاچه باستانی و جنگلهای اطراف آنرا در خود جای داده، یکی از غنی ترین محوطه های فسیلی جهان برای مطالعه حیات در دوره ائوسن، حدود ۵۶ تا ۳۴ میلیون سال پیش، به حساب می آید.
محققان گونه جدیدی از جغد را با نام علمی Masillastrix blattophaga شناسایی کرده اند. با وجود آنکه جمجمه این پرنده در فسیل باقی نمانده، سایر بخش های بدن آن با جزییات شایان توجهی حفظ شده اند.
مهم ترین خاصیت این فسیل، بقایای آخرین وعده غذایی پرنده در معده آنست. محققان توانستند بقایای یک سوسک با رنگ سبزآبی و جلای درخشان را شناسایی کنند. این جغد کوچک کمتر از ۱۲ سانتی متر طول داشته است.
وجود این سوسک می تواند سرنخ مهمی درباره ی زمان فعالیت پرنده باشد. درخشندگی بدن این حشره با گونه های روزفعال ارتباط دارد و این موضوع احتمال شکار آن در روشنایی روز را تقویت می کند.
چرا دانشمندان تصور می کنند جغدهای اولیه روزفعال بودند؟ جرالد مایر، نویسنده اصلی پژوهش و دیرینه شناس موسسه پژوهشی سنکنبرگ و موزه تاریخ طبیعی فرانکفورت، اعتقاد دارد این کشف نشان داده است جغدها در ۴۷ میلیون سال پیش هنوز شب زی نشده بودند و تغییر سبک زندگی آنها در دوره ای جدیدتر اتفاق افتاده است.
به قول مایر، میان محققان این توافق وجود دارد که جغدها از اجدادی روزفعال تکامل یافته اند. برخی فسیل های اولیه جغدها نیز ساختارهایی در ناحیه گردن و سر دارند که به پرندگان شکاری روزفعال شباهت دارد. همین طور برجستگی های استخوانی بالای حدقه چشم آنها احتمالاً از چشم ها در مقابل نور خورشید محافظت می کرده است.
با این وجود، دانشمندان برای تشخیص زمان فعالیت جغد باستانی تنها به بقایای حشره داخل معده آن تکیه نکرده اند. احتمال دارد این جغد سوسک را هنگام طلوع یا غروب خورشید شکار کرده باشد. اما خاصیت های پرهای فسیل شده و ساختار استخوان های بال نیز شواهد دیگری برای روزفعال بودن آن فراهم می کنند.
استخوان های بال چه چیزی را آشکار می کنند؟ محققان شکل و استواری استخوان بازوی جغد را یکی از فاکتورهای تشخیص زمان فعالیت این پرندگان می دانند. استخوان های بازوی این جغد باستانی ضخیم و مستحکم بوده اند. به عقیده مایر، این خاصیت با پرواز روزانه سازگار است. در روشنایی روز، پرنده برای شکار و جابه جایی احتیاجی به پرواز کاملا بی صدا ندارد، برای اینکه امکان مشاهده شکارچیان و سایر تهدیدها وجود دارد.
در مقابل، جغدهای شب زی امروزی استخوان های بازوی باریک تری دارند و می توانند تقریباً بی صدا پرواز کنند. این خاصیت برای شکار در تاریکی و نزدیک شدن پنهانی به طعمه اهمیت زیادی دارد. مجموع این شواهد نشان داده است جغد کشف شده در آلمان احتمالاً در طول روز فعالیت می کرده است، نه این که مانند برخی جغدهای امروزی هم در روز و هم در شب فعال باشد.
جغدها چه زمانی شب زی شدند؟ اگر فرضیه محققان درست باشد، اولین شواهد شناخته شده از جغدهای شب زی به حدود ۳۵ میلیون سال پیش، در اواخر دوره ائوسن، بازمی گردد. فسیل های جغدهای متعلق به این دوره و دوره های بعد از آن، شباهت بیشتری به جغدهای امروزی دارند و استخوان های بازوی آنها کشیده تر است.
قدیمی ترین جغد شناخته شده در سوابق فسیلی، گونه ای با نام Ogygoptynx wetmorei است که قدمت آن به حدود ۶۰ میلیون سال پیش بازمی گردد. بر مبنای شواهد فعلی، جغدها احتمالاً در فاصله زمانی ۴۷ تا ۳۵ میلیون سال پیش به سبک زندگی شب زی روی آورده اند. البته سوابق فسیلی این پرندگان خیلی محدود است و خیلی از گونه های باستانی تنها بر مبنای چند استخوان پراکنده شناسایی شده اند. به همین دلیل، تعیین زمان دقیق این تغییر تکاملی بازهم دشوار است.
چرا جغدها به پرندگان شب زی تبدیل شدند؟ با وجود مشخص شدن بازه زمانی احتمالی این تغییر، دلیل اصلی شب زی شدن جغدها بازهم یکی از معماهای تکامل پرندگان است. نظریه های پیشین نشان می دادند که جغدها امکان دارد برای کاهش رقابت با پرندگان شکاری روزفعال یا استفاده از افزایش جمعیت پستانداران شب زی، به فعالیت در تاریکی روی آورده باشند.
اما مطالعات نشان می دهند گسترش قابل توجه این دو گروه جانوری خیلی دیرتر از زمان احتمالی شب زی شدن جغدها اتفاق افتاده است. جمعیت پرندگان شکاری روزفعال و پستانداران شب زی حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیون سال پیش افزایش شایان توجهی پیدا کرد، در صورتیکه شواهد جدید زمان تغییر سبک زندگی جغدها را به فاصله ۴۷ تا ۳۵ میلیون سال پیش نسبت می دهد.
این اختلاف زمانی، فرضیه های قبلی درباره ی علت شب زی شدن جغدها را با تردید مواجه می کند. مایر اعتقاد دارد محدود کردن بازه زمانی این تغییر تکاملی می تواند در نهایت به حل این معما کمک نماید. او همین طور تأکید می کند که دانش دانشمندان درباره ی تکامل اولیه پرندگان امروزی بازهم محدود است و هر کشف فسیلی تازه می تواند حتی نظریه های تثبیت شده را تغییر دهد.
منبع: livescience
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب